Ահա և վերջ

Երբ հանկարծ հասկանում ես, որ Հայաստանում քո ջանքերի առավելագույն դրամական փոխահատուցումը, այն էլ լավագույն դեպքում, չի կարող գերազանցել $1500-ը։ Սա այն դեպքում, երբ քաղաքական կողմնորոշումներում, մարդկային հարաբերություններում ազնիվ ու հաշտ ես գոնե ինքդ քեզ հետ ու դեռ երիտասարդ ես։

հանաներ նաներ նաներ ջան...

Չէ, ոչ մի բան էլ չկա, նույնիսկ վերջակետ չկա, միայն ստորակետ է լինելու, վերջում էլ բազմակետ, ու ցնդաբանություն, ուրիշ այլ բան հնարավոր էլ չէ, սուբյեկտիվ, թե օբյեկտիվ, սա էլ կապ չունի, պարզապես չէ, չէ, ուրիշ բան չկա, լացուկոց չէ, բողոք չէ, տեմպ է, ընթացք, օրեր, տարի ու կյանք, լավ է լինելու,

Երբ սկսում ես հարմարվել հոգուն

Երկար չէի, գրում. համապատասխան երաժշտություն չէր ճարվում։ Հիմա էլ չի ճարվում, ինչ որ Բախ է, Գյուրջիև։ Էլի նույնն է, չհաշված իհարկե, որ ամեն ինչ մի փոքր վատացել է, ներառյալ անորոշության աստիճանը։ Երևի ամենուրեք է այդպես, գումարած միջին տարիքի սինդրոմը։ Հետաքրքիր է, սկզբում ուզում ես մեծանալ, հետո սպասում ես, որ կյանքում քո հերթը հասնի, երբ հասած պիտի լիներ՝ միջին տարիքի սինդրոմ։ Հետո՝ էլ չգիտեմ։ Կերևա։

Տաղ ժողովրդավարական

Ուզում եմ, որ Սերժիկը դասախոս դառնա
Ու երկար սպասի աշխատավարձին,
Փողը Արդշինի քարտով ստանա
Ու անհամբեր սպասի մյուսին։

Մի քիչ ցինիզմով յոլա գնանք...

Երբ հնարավորություն ընձեռվեց Մոնթե Մելքոնյանի այրուն՝ Սեդա Մելքոնյանին հարց ուղղել, երկար էի մտածում, արդյոք պետք է հարցնել։ Չհարցրեցի։ Մտածեցի՝ կվիրավորեմ նրանց։ Իսկ պիտի հարցնեի՝ ի՞նչ է կարծում, սա այն էր, ինչ ուզում էր Մոնթեն։ Ինչ կասեր Մոնթեն, եթե տեսներ այն, ինչ կա այսօր, ինչով զբաղված են այսօր շատերը, որոնց հետ նա կողք կողքի էր։ Մտածում էի հարցնել՝ արդյոք կկռվեր, եթե իմանար, ինչ կլինի հետո (հարցը հիմար թվաց այդ պահին, հիմա էլ է հիմար թվում)։ Չնայած Սեդա Մելքոնյանը այս կամ այն չափով պատասխանեց բոլոր այս հարցերին, կարող եք նայել այստեղ։

Աշխարհին իր դարդն էլ է հերիք

Դիրքը կյանքի նկատմամբ միշտ «գերազանցիկի» է եղել՝ դու աշխատում ես ինչքան կարող ես ու աշխարհը գնահատում է քեզ։ Այսպիսի գերազանցիկության մեջ «դասարանի ավագի սինդրոմ» չկա. դու ինքդ քեզ հետ ես ու վստահում ես միայն քեզ։ Աշխարհը պասիվ ընկալող է։ Ժամանակ առ ժամանակ խնդիր է առաջանում իհարկե, աշխարհը դադարում է ընկալունակ լինել, բայց թե դա հեչ։ Ամեն ինչ անցողիկ է, ներառյալ գերազանցիկությունը։

իմմեր ամ բալլ բլայբեն

Մի պրոֆ ունեի (հիմա էլ ունեմ՝ դե իր մոտ էի սովորում), ամերիկացի էր ու լրիվ արաբագետ, չնայած արաբագետներից մի բանով հստակ տարբերվում էր. շատ էր գրում, անընդհատ գրում էր։ Արաբագետները գրել չեն սիրում։ Խոսել ու գյալաջի անել՝ ինչքան ուզես։ Բայց հենց հերթը հասնում է գրելու... Իսկ նա գրում էր։

Մինչև տեսնենք ինչ ենք անում

Վերջերս ՀՀ դատախազությունը նշեց 95-ամյակը։ Մինչ այդ Ազգային անվտանգության ծառայությունն (ԱԱԾ) էր։ Սա նշանակում է, որ գոնե երկու այս գերատեսչությունները իրենց նվազագույնը 1918-ից են իմաստավորում։ Լավ է, թե վատ՝ այլ խնդիր է, բայց ամյակները միանշանակ չէին ընդունվել շատերի կողմից։

Յավրումները շատ են հանգիստ

Գնում ես առանց աջուձախ անելու, գնում ու գնում ու գիտես, որ տեմպն այլանդակ է, բայց ոչինչ կարևոր չէ։

Ծաղկափոշի չէր, ճոճք էլ չէր

Ապրել, ապրել... ներսից անընդհատ ստիպում էր ինչ-որ մեկը։ Իր համար հեշտ էր, ապրողը ինքը չէր, հետո էլ ինքը գնում էր ու հետևից քեզ էր քարշ տալիս՝ թելից կապված, ասես երեխան խաղալիք է կապել ու քաշում է հողերի մեջ։

Գաղջոտները

Ֆորումներից մեկում, որտեղ քննարկվում էր՝ Հեմինգուեյ կարդալ, թե Ռեմարկ, ահա թե ինչ հանդիպեցի. «Գնա Ռեմարկ կարդա, երևի իրա մեջ էն ա դուրդ եկել, որ երկու էջը մեկ զռոցը գցում ա, փսլինքներն էլ կախում, իսկ Հեմինգուեյին կհասկանաս տարիքի հետ («Ծերունին և ծովը» նկատի ուներ – Մ.Յ.)»։ Իհարկե, պետք էր կողքով անցնել, եթե միայն չլինեին «զռոցն» ու «փսլինքը»։ Ու շրջապատում անընդհատ չհնչեր՝ «նվնվոց», «հոռետես/վատատես», «անհաջողակ», «մրցունակ չէ» որակումները բոլոր նրանց նկատմամբ, ովքեր իրականությունը «գաղջոտ» են տեսնում կամ երբեմն ընկնում «մաղձի» մեջ։ Ու ցավ պատճառելու չափ իրականության արտացոլանքը չվթար։