Friday, August 5, 2016

Մի ուրբաթ իրիկուն...

No comments:
 Ճակատագրի հեգնանքով այն, ինչ կատարվեց Մարատի հետ, հենց ուրբաթ երեկոյան էր...

Այնպես էր ստացվել, որ իմ առաջին մուտքը ցանցային մատյանների աշխարհ կատարվել էր Մարատի շնորհիվ, 2010-ին՝ այժմ արդեն հանրաճանաչ «Ուրբաթ իրիկունն» էր, որտեղ նա հրավիրեց ինձ մտքեր ցանցագրելու։ Տարբեր պատճառներով, բայց իրականում իմ էթնիկ պատկանելությանը հատուկ՝ ցանկացած գործում բուռն մեկնարկին հաջորդող աստիճանական սառեցման պատճառով, առաջին մի տարուց հետո քիչ-քիչ դադարեցրի գրառումներս։ Վերջին ամիսների ընթացքում շարունակ մտմտում էի վերսկսել գրառումներս, շատ բան կար ու կա ասելու, մի քանի հարթակ փորձեցի ցանցային («Ուրբաթն», ինձ թվում էր, շատ անձնական տարածք էր դարձել և մի տեսակ անհարմար էի զգում հազարից մեկ այցելող հյուրի պես մտնել ու բան գրել), բայց միշտ հետաձգում էի, որ ունայն գործերից ազատվեմ՝ հետո, որ հապճեպ չլինի, հապճեպի համար դե Ֆեյսբուք կա, հա հարցնում է What's on your mind?, դու էլ մտքիդ եկածը կամ եղածը գրում-տարածում ես։

Էլի կհետաձգեի, եթե չլիներ այս չարաբաստիկ ուրբաթ իրիկունը՝ հուլիսի 29-ը, և այն, ինչ պատահեց, ու ստացվեց այնպես, որ դարձյալ Մարատը դրդեց ինձ վերադառնալ, ինչպես ասում են, «բլոգոլորտ»...

Իմաստ չեմ տեսնում անդրադառնալ կատարվածին՝ այնքան գրվեց ու տարածվեց աշխարհով մեկ, որ կարծում եմ՝ որևէ մեկը չմնաց, որ իր աչքով չտեսնի ու սահմռկի այն անմարդկային գազանությունից, որ տոնտոն-մակուտաները դրսևորեցին Մարատի նկատմամբ՝  34 հազար 907 հոգի առ այս պահը կարդացել է մեր հայտարարությունը կատարվածի վերաբերյալ։ Եղավ անգամ այս՝ ինձ համար անակնկալ հայտարարությունը։ Եղավ նաև մեր օրերի համար ոչ շարքային այս քայլը՝ «Յավրումյանի հիվանդանոցային բուժման բոլոր ծախսերը «Իզմիրլյան» բժշկական կենտրոնն է հոգացել»։ 

Շատ բան եղավ, որ հույս ներշնչեց։

Բայց այս ամենի ֆոնի վրա մի բան մնաց անփոփոխ՝ Մարատի ասած «#հիմնարկը», որը նա շատ է սիրում, և շատ սիրելուց ուզում է, որ «հիմնարկ» չլինի՝ լինի համալսարան, բարդ ու հակասական, բայց ազատ ու մտածող մի միջավայր, ու բարկանում է իրավամբ, ու պահանջում է իրավամբ։ Ու ինձ համար պարզից էլ պարզ է, որ ինչ-որ բան կփոխվի միայն այն ժամանակ, երբ վախվորածության և զգուշավորության քայքայիչ ճիրաններից ազատվելով՝ համալսարանը  թոթափի «հիմնարկի» շագրենի կաշին և կրկին դառնա համալսարան։ Բայց դեռ լուռ է... Բայց ես, անուղղելի լավատես լինելով, մտածում եմ, որ գուցե հուսադրո՞ղ է, որ ընդամենը լուռ է... Կգա սեպտեմբերը՝ կերևա...

Սամվել Կարաբեկյան, ուրբաթ իրիկուն
--

Tuesday, October 20, 2015

Մուսան սևուկ չէր

No comments:
Երևի ամենախառը կլինի, ինչ եղել է երբևիցե։ Չգիտեմների պակաս հաստատ չեք զգա։ Երաժշտությունը Արիկ Բամբիռինն է, Վարդան Փարեմուզյանի հետ։ Աչքիս տղերքը մեծ Բամբիռից անջատվել են։ Եթե հա, ապա լավ չէ, սիրուն էին երգում։

Friday, September 11, 2015

Ոչինչ, իհարկե, ոչինչ

No comments:
Երբ առաջին կուրսում փիլիսոփայություն էինք անցնում, թե դա ինչ առաջին կուրսի բան էր, հենց սկզբում առօրեական ու փիլիսոփայական աշխարհայացքի մասին հատվածն էր։ Փիլիսոփայականը ոչ մի կերպ չէր ստացվում հասկանալ։ Առօրեականի հետ, դե, իհարկե, խնդիր չկար։

Thursday, April 16, 2015

Էսքան բան

1 comment:
Որոշել էի չգրել, չէի էլ գրի, չնայած չեմ էլ գրում։ Գլուխ չեմ հանում, չգիտեմ։ Չեմ հասկանում։ Ընդունում եմ։ Այնքան հիմարություն եմ կարդում, որ նույնիսկ մտածելն է հիմարություն թվում։ Էլ չասեմ շարադրանքը։ Ահա թե ինչու էի որոշել չգրել։ Այնուամենայնիվ՝ Ցեղասպանություն։

Wednesday, February 25, 2015

Մի սիրո չափ պարզ

4 comments:
Գրում եմ, երբ չգիտեմ ինչ անել, կամ գիտեմ ինչ անել ու չեմ անում, որովհետև զահլա չկա, չստացվելն ավելի հավանական է, քան ստացվելը։ Չնայած ստացվում է միշտ։ Մի քիչ մեծամիտ է հնչում, բայց օգնում է ժամանակն ու համբերությունը ու մի քիչ էլ չար համառությունը։ Ժամանակն անսպառ չէ, իսկ ահա, համբերությունն ու համառությունը... ու ժպտում եմ։ Չնայած ինձ ժպտալով որևէ մեկը հիշո՞ւմ է։ Ես որ չեմ հիշում։

Wednesday, December 24, 2014

Այլ կերպ չի էլ կարող

No comments:
Չի ստացվելու, ի սկզբանե եմ ասում։ Գիտե՞ք ինչու. խոսքը, ավելի շուտ բառը, կորցրել է իր նշանակությունը, ինչ-որ բան նշանակելու նշանակությունը։ Այն իմաստ չունի։ Այն կորել է քանակի մեջ, տպագրության մեջ, բոլորի մեջ։ Կորել են մարդիկ, որոնք ընկալում էին խոսքը։ Այն արժեզրկվել է։ Գին չունի։ Ավելի շուտ ունի, հստակ գին ունի։ Ու դրանից է արժեզրկվել։ Թացը չորի հետ է խառնվել, սպիտակը սևի, բարին չարի ու ամեն ինչ է խառնվել։ Ինչո՞ւ գրել։