Քարը գենի մեջ է

Աշոտյանի ասուլիսի հետքերով

Ասուլիսի մանրամասները չեմ մեջբերի, մանավանդ որ մեջբերելու բան էլ չկա. նկատի ունեմ խելքին մոտ բան չկա։ Ռադիկալ չէ դիրքորոշումը, իրական է. ոչ մի նոր բան՝ Հայաստանում մնալու է հինգ հավատարմագրված բուհ, ամեն ինչ լավ է, ճիշտ ուղղությամբ ենք գնում, իհարկե, թերություններ, բացթողումներ կան, բայց ամեն ինչ «տոշնիյա»՝ լավ է լինելու, մենք գիտենք՝ ինչ ենք անում։

«Նրանց» անատոմիան

Խորհրդարանական ընտրություններից ու հին նոր կառավարության նշանակումից հետո իշխանությունների գործողությունները կա՛մ հնարավոր չէ մեկնաբանել, որովհետև մինչ մեկնաբանելը պիտի կարողանաս ընկալել դրանք, կա՛մ էլ միևնույն է՝ էլի հնարավոր չէ ընկալել, ու շատ թե քիչ միակ բանական մեկնաբանությունը՝ «սրանք ապուշ են, արա»։

Քանի դեռ խոսքը արժեք չունի

Ինչ-որ իրադարձություն ինչ-որ մեկը ինչ-որ պահի հանկարծ «թեժ»-ի կարգավիճակ է ստանում ու սկսում զբացեղնել շատերի միտքը։ Լրատվամիջոցներինը՝ հաստատ։ Հայտնվում են տասնյակ հրապարակումներ, ռեպորտաժներ։ Թեման տեղափոխվում է սոցցանցեր, երբեմն բլոգներ։ Հաստատ հայտնվում է խոհանոցներում, բակերում։ Մի խոսքով՝ ամենուր։ Վերջում, իհարկե, այնքան է կտրվում իրականությունից, որ մոռացվում ու գնում է։ Կարծես գոյություն չի էլ ունեցել։

Նման եք, լուռ

Տարօրինակ վայր է գերեզմանը։ Այն սարի կամ բարձրունքի վրա է, կանաչի մեջ, ուրց է միշտ այնտեղ աճում, դաղձ էլ, ծաղիկներ՝ ինչքան ուզեք։ Խոտ, քարեր, քամի՝ չգիտես ինչու միշտ սառը, րոպեներ, որոնք այլ ընթացք են ստանում։ Րոպեներ, որոնք կյանքին էլ են այլ ընթացք հաղորդում, չնայած կյանքն է այնտեղ այլ ընթացք ընտրում։

Մե ծափ, մե հրճվանք

Հինգերորդ գումարման ԱԺ առաջին նիստից տպավորությունը համարյա այնպիսին էր, ինչպիսին մայիսի 7-ին՝ թանձր լռություն ու մի փոքր էլ երեխայի հրճվանք (միգուցե ցինիկ), որ կրկեսում է։

Վալս Բաշիրի հետ

Երբ նայում էի Արի Ֆոլմանի «Վալս Բաշիրի հետ» մուլտֆիլմը, իսրայելական արտադրության ու «Ոսկե արմավենիակիր», միանգամից որոշեցի՝ գրելու եմ մուլտի մասին։ Իհարկե, քննադատներից ավելի խորը չես գրի, բայց սա իմ տարբերակն է հասկանալու մուլտն ու տրամադրությունը, որն այն թողեց։

Անհատական սպասումների ինդեքս

Համաշխարհային տնտեսության, առևտրի, շուկաների վերաբերյալ կանխատեսումներում, զեկույցներում վերջին տարիների ամենաշատ հանդիպող բառը թերևս «անորոշությունն» է, նաև՝ «ռիսկերը», որոնք բխում են աճի, զարգացման, արտահանման կամ վաճառքների ծավալների, հումքի գների, ֆինանսական շուկաների կայունության կամ անկայունության անորոշությունից։ Այս ամենը երբեմն անորոշ կոնյունկտուրա կամ միջավայրի անորոշություն է անվանվում։

Փոքրամասնության բարոյական դիմադրության մանիֆեստ

Խորհրդարանական ընտրությունները հավելյալ մի հարթակ էին՝ դրսևորելու սեփական վերաբերմունքը սեփական կյանքի, շրջապատի, իրականության, հեռանկարների նկատմամբ: Սպասումները տրամագծորեն հակառակն էին մինչընտրական ու հետընտրական հատվածներում։ Հեռանկարները ինչպես անորոշ էին, այդպես էլ անորոշ մնացին՝ չհավատացինք, չնայած փոխվեց։ Փոխվեց վերաբերմունքը։

Պատ օտարման

Կանխատեսումներն անշնորհակալ գործ են, հատկապես Հայաստանում, հատկապես, երբ այդ կանխատեսումները ադիբեկյանական կամ գելափյան չեն։ Հետահայաց ոչ պոզիտիվիստական դիտանկյունն ավելի իրատեսական է։ Եվ այսպես` ինչպիսի տեսք ունի Հայաստանը Բաղրամյան 26-ից և ինչպես քանդել օտարման պատը մեր ու նրանց միջև։

Մի քիչ էլ՝ ինչ անել

Երկար նրանց չէի տեսել։ Փոխվել էին՝ հոգնել մի տեսակ։ Օրը երկար էր եղել, իրենք՝ աջ ու ձախ։ Խոսեցինք, խոսեցինք, խոսեցինք. մի քիչ՝ ընտրություններից, մի քիչ՝ դեսից-դենից, մի քիչ՝ ոչնչից ու մի քիչ էլ՝ ինչ անել։

Մնում է վերբալացնել շահը

Ամեն մի նոր գրառում պարպում է էներգիան։ Չնայած դրա համար էլ բլոգը սկսեցի, որ պարպվեր էներգիան, պարպվեր ինչը թեև «չարացածություն ու չարակամություն» են կոչում, բայց իրականում «ծանրություն» է ու «զայրույթ»։ Ու պարպումից հետո դատարկություն է մնում։