Գրադարակս էի դասավորում ու դպրոցական շարադրությունների մի տետր գտա: Հետաքրքիր մտքեր շատ կային, պայծառ, բարի ու պատանեկան մաքսիմալիզմով լի: Կարդում էի ու չէի հավատում, որ ես եմ գրել: Մեջբերեմ մի գրվածք: Նամանավանդ, որ նպատակ ունեի հայրենիքի ու հայենիքից հեռանալու թեմային անդրադառնալ:
Մի ամբողջ կիրակի բոլոր ալիքներով ցուցադրում են ընտրված հաղորդումների ողջ շաբաթվա կրկնությունը: Ուզում ես զանգել հեռուստաընկերություն ու ասել «եղբա՛յր, դու ալիք ես պահում, ցույց տալու բան չունե՞ս: Էս ինչ տափակություն է»: Ուզում ես ու երբեք չես զանգում. չես զանգում, որովհետև «հավես չկա», մի կիրակի ունես, որ վայելես, հանգստանաս, անբանություն անես ու նայում ես այն, ինչ կա: 
Հիմա էլ հրապարակվել է մի հոդված, որտեղ ադրբեջանցի պաշտոնյան աղի արցունք է թափում ԱՄՆ դեսպանությունում, թե Իրանը թմրաբիզնեսի առաջատարն է աշխարհում ու տարին տոննաներով հերոին է արտահանում Եվրոպա, իսկ այդ հանցավոր գործունեության տարանցիկ ճանապարհը Ադրբեջանն է:
Այս շարադրանքս ընթացքում մի քանի անգամ ընդհատվեց։ Ի սկզբանե այն նախատեսվում էր որպես արձագանք Մարատի այս դիտարկմանը. «Վերջին շրջանում, թերևս միշտ, գրառումների հիմնական թեմաներից մեկը պետության ու հայրենիքի ու երկրի ու ազգի ու ճանապարհի ու ժողովրդի ու հասարակության մասին է եղել ու դեռ երկար կմնա, կարծում եմ...»։ Երբ անցա գրելուն, բլոգում հայտնվեց Հայկի հերթական գրառումը՝ իր դառը արձանագրումով ...
Տիգրան Կարապետիչի մասին գիտեն բոլորը։ Կայարանցի ջեբկիր, որ այժմ քաղաքագիտության դոկտոր է և ազատության բոցավառ մարտիկ։ Իսկ ընդամենը մի քանի ամիս առաջ սույն էակը աշխարհի ամենահիմար ու անբովանդակ հեռուստաալիքի տնօրենն էր, Սերժ Սարգսյանի հավատարիմ վասալը, և, ընդհանրապես, հերթական գող-ավազակը, որը քողարկման համար ընտրել էր հանրային ծաղրածուի բեմական դիմակը։
Երբեք չեմ մտածել, որ այսքան կարոտելու եմ Երևանը, Հայաստանը: Դեռ չգնացած` նեղվում եմ արդեն: Բայց դե ծառայությունը մնում է ծառայություն: Ընկերներս ասում են` միևնույնն է չենք հանդիպում, իսկ ինտերնետ Մոսկվայում էլ կա, բայց գիտեք որքան էլ ծիծաղելի լինի, միայն գիտակցությունը, որ ամեն վայրկյան կարող եմ տանից դուրս գալ ու ամենաշատը 40 րոպեից հանդիպել ընկերներիցս յուրաքանչյուրին, մի տեսակ ուժ է տալիս:
Մի երկու օր առաջ ընկերուհուս հետ էի խոսում: Մոսկվայում է ապրում, հայերենն էլ կենցաղային-խոսակցական մակարդակի է: Զանգել է թե` Машка, а как на армянском подкаблучник? Հարցուփորձ արեցի ինչի համար է պետք, համոզեցի, որ ռուսերեն անհամեմատ ավելի դիպուկ է: Ցրեցի մի խոսքով:) Ակամայից հիշեցի 90-ականներին շատ ակտուալ Это не переводится-ն, ու որոշեցի գրառումն էլ այդպես վերնագրել:
Կյանքում լինում են պահեր, երբ ակամայից սկսում ես հասկանալ շատ կարևոր ու ճակատագրական բաներ: Թե ինչը ստիպեց հենց ինձ հենց այսօր հասկանալ, երկար ու ձանձրալի կլինի պատմել ու առավել ևս գրել: Այդ իսկ պատճառով անցնենք մեր ոչխարներին: Բոլոր կանայք մի օր հասկանում են, որ շատ կարևոր է կյանքում ունենալ ինչ-որ հենարան, այնպիսի մի հենարան, որի վրա հույս կդնես միշտ ու վստահ կլինես, որ քեզ անպայման կօգնի: Բացարձակապես բոլոր կանայք են ուզում ունենալ այդպիսի մի հենարան, բայց դե ուզելը մեր օրերում շատ էլ բավարար չէ: