Քաղաքացին և ընտրողը - 2

Ընտրություններն ավարտվեցին, ստացվեց այնպես, ինչպես և զգուշացնում էին ու ինչից ես էի վախենում։ Պարտվեցինք մենք, ժողովրդի մի մասը ներքաշվեց ընտրահանցագործության մեջ՝ հանցավոր համաձայնության գալով ոչ միայն խղճի, այլև իշխանությունների ու հարմարվողականության հետ։ Մեղավորներ չկան, կա մենք՝ ժողովուրդն ու իշխանությունները։

Հերթական բարոյականը

Մայիսի վեց. հերթական բարոյական հաղթանակը՝ խորը, խոհուն, փիլիսոփայական ու հոգեկերտվածքային, նաև՝ հոգու մխիթարանք ու լուսավոր ապագայի լուսավոր հույս։ Երբեմն հռչակագիր՝ գրավոր կամ թափառող հանրային գիտակցության մեջ։ Իրական գործողությունների ծրագի՞ր՝ ես չեմ հիշում։ Միգուցե ես լավ չեմ հիշում, պատմական իմ հիշողությունն ընդհատված է, հատվածական ու կարճ։

Վերնագիր չեկավ

Առավոտվանից ինչ-որ բան պակաս է, շատ է պակաս։ Տեղ կա ջրերը հիմա հելել են ու հեղեղել դաշտերը, ծաղիներ են երևի բացվել, ամեն ինչ կանաչ է ու կանաչի մեջ ծառեր չկան, ցեխ ու ցուրտ ու արևի մի երկու շող. դրանք միայն հողը չեն տաքացնում, հոգին էլ են տաքացնում։

Իսկ եթե հանկարծ այս ամենի վերջն իրոք Հայլուրն է

Հանրապետական կարող ես չլինել, բայց Հայլուր նայել պարտավոր ես ... որովհետև Հալյուրի կապույտ էկրանին փոքր մի երկիր է, որում մշակութային բոլոր իրադարձությունները մշակույթի նախարարության ու նախագահի բարձր հովանու ներքո են։ Առանց նախարարության ու նախագահի ի՞նչ մշակույթ։

Նկարչությունը ժամանակակից արվեստին թողեք

Նախընտրական քարոզարշավը կիսվեց։ Կիսվեցին նաև սպասումները, թե ինչ պիտի ակնկալել խորհրդարանական այս ընտրություններից, ավելի շուտ բյուրեղացան սպասումները, ինչպես և բյուրեղացավ ասելիքը, ինչն այս պահին առաջարկում կամ կարող են առաջարկել արշավում հայտնված կուսակցությունները։

Մեկ պատմություն

Միշտ տարելիցներից խուսափել եմ. հատուկ ինչ-որ մի օր հատուկ մտածել կամ խոսել կամ հիշել ինչ-որ մի բանի կամ ինչ-որ մեկի մասին, որը թանկ է քեզ, ինձ միշտ անիմաստ է թվացել։ Այն, ինչ թանկ է քեզ, միշտ քեզ հետ է, անկախ ամեն ինչից։ Հեռուն կամ մոտիկ նայել-մտածել-ծրագրել-գործել-չգործել՝ միշտ նրա հետ պիտի անել։ Այդ մեկ օրը միշտ է, անդադար, այն մեկ չէ, այն է, քանի դեռ դու ես է ...

Պարզ ստորադասական նախադասություն

Մարդու կյանքը՝ որպես տարբեր գործողությունների և իրադրությունների հաջորդականություն, կարող է, ըստ էության, ներկայանալ որպես մի ընդարձակ նախադասություն՝ ձևի և վիճակի զանազան պարագաներով, ուղիղ և անուղղակի խնդիրներով։ Շաղկապներն էլ, որոնք կապակցում են դրանք, պարզ է, կլինեն համադասական կամ ստորադասական՝ այսպես կամ այնպես կառուցելով մարդու անհատական հետագիծը կյանքում։

Փոքրիկ խիզախում

Ընտրապայքարը փոխում է ու փոխվում, շեշտադրումները՝ հստականում, ուժերի հարաբերակցությունը՝ բյուրեղանում, քննարկումները՝ միօրինականանում ու կորցնում իմաստը։ Ընտրապայքարում փոխվում են («Հավատանք, որ փոխենք»), երբեմն վստահել պահանջում («Վստահիր, որ կառուցես…»), երբեմն՝ պահանջում միասին պահանջել («Հավատա՛, վստահի՛ր, պահանջի՛ր»), երբեմն էլ գալիս են սարեր շուռ տալու՝ էլի միասին, երբեմն էլ անել ինչ կուզես, բայց հեռու ռեժիմից («Ոչ մի ձայն հանցավոր ռեժիմին»)։

Երբեմն նաև իրական պատերով ...

Նոր նայեցի «Կորուսյալ սերնդի» մասին հերթական սյունակը։ Ձևակերպումը, զգացումը ու դրա շուրջ ներամբիոնային մեր գյալաջիները հիշում եմ նվազագույնը 2006-ից։ Մյուսները՝ դրանից ավելի վաղ էլ կհիշեն, հաստատ։

Անորոշ ու չքաղաքացի

Արդեն երկրորդ օրն է, նույն խնդրի շուրջ է. ով չի ընտրում, ինչ որ կերպ նպաստում է, որ ընտրությունները կեղծվեն, հետևաբար՝ այս պահին՝ ՀՀԿ, ՕԵԿ (չգիտես այս ցանկում ԲՀԿ եղել է, չի եղել, կա, չկա) ու էլի ինչ-որ կեղծարար ու անազնիվ ուժերի կողմնակից։ Ես քվեարկում եմ, բայց անվավեր եմ դարձնում քվեաթերթիկը, ինչը էլի նշանակում է նախորդ նախադասությունը։ Ո՛Չ, ահա թե ինչու ...

Խաղը պարտվողի համար է

ՀԱԿ-ի, ԲՀԿ-ի, ՀՅԴ-ի ու «Ժառանգության» միջև միջկուսակցական միասնական ընտրական շտաբ ձևավորելու համաձայնությունից ու գործընթացում ՀՀԿ-ՕԵԿ (ինքնա)չեզոքացումից հետո խորհրդարանական մինչքարոզարշավային դասավորումները նոր փուլում հայտնվեցին։